خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز باده چهره ساقی جهان دیگر شدزقطره های عرق گلستان دیگر شد
۲
نظر ز روی عرقناک او دهم چون آبکه قطره قطره مرا دیده بان دیگر شد
۳
ز سایه ای که به رویش فکند حلقه زلفبرای بوسه گرفتن دهان دیگر شد
۴
تنم ز سنگ ملامت کبود شد هرجامن فلک زده را آسمان دیگر شد
صفحهٔ ۱ از ۳