خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جنون من ز نسیم بهار کامل شدحذر کنید که دیوانه بی سلاسل شد
۲
گذشت صبح نشاطش به خواب بیخبریسیه دلی که ز سیر شکوفه غافل شد
۳
مرا چو نوسفران نیست چشم بر منزلکه از فتادگیم راه جمله منزل شد
۴
قبول خلق شد از قرب حق حجاب مراسفیدرویی ظاهر سیاهی دل شد
صفحهٔ ۱ از ۳