خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حضور روی زمین در فتادگی باشدهدف نشانه تیر از ستادگی باشد
۲
به قدر ریزش ابرست بخشش دریاگهرفشانی دست از گشادگی باشد
۳
به قدر نقش پذیری سیاه گردد دلصفای سینه به مقدار سادگی باشد
۴
ز سنگ لعل و ز نِی می شود شکر پیداچه احتیاج هنر را به زادگی باشد
صفحهٔ ۱ از ۲