خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فلک به آبله خار دیده می‌ماندزمین به دامن در خون کشیده می‌ماند
۲
طراوت از ثمر آسمانیان رفته استترنج ماه به نار کفیده می‌ماند
۳
زمین ساکن و خورشید آتشین جولانبه دست و زانوی ماتم رسیده می‌ماند
۴
نه سبزه‌اش به طراوت نه لاله‌اش به صفافضای باغ به کشت چریده می‌ماند
صفحهٔ ۱ از ۴