خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سبکروان به زمینی که پاگذاشته اندبنای خانه بدوشی بجا گذاشته اند
۲
کمند جاذبه مقصدست مردان راز دست خویش عنانی که وا گذاشته اند
۳
خسیس تر ز جهان آن خسیس طبعانندکه دل به عشوه این بیوفا گذاشته اند
۴
عجب که روز جزا سر برآورند از خاککسان که خانه دل بی صفا گذاشته اند
صفحهٔ ۱ از ۵