خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سبکروان ز خَمِ آسمان برآمده‌اندز راستی چو خدنگ از کمان برآمده‌اند
۲
چگونه قامت خود زود زود راست کنندچو سبزه از تنه سنگ گران برآمده‌اند
۳
عنان‌سوختگان را گرفتن آسان نیستبه تازیانه آه از جهان برآمده‌اند
۴
به جست‌و‌جوی تو هر روز آتشین‌نفسانچو آفتاب به گرد جهان برآمده‌اند
صفحهٔ ۱ از ۳