خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز خود برآمدگان رستگار می باشندز داروگیر جهان برکنار می باشند
۲
ز دل غبار هوس دور کن که مهرویانهلاک آینه بی غبار می باشند
۳
چه فارغند ز یاد بهشت مردانیکه در مقام رضا پایدار می باشند
۴
اگر دهند دو عالم به مطربی مستانهمان ز همت خودشرمسار می باشند
صفحهٔ ۱ از ۴