خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۲۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشندچه دولتی است که مارا همان به ما بخشند
۲
سعادت ازلی جو که در گذر باشدسعادتی که ز بال وپر هما بخشند
۳
فریب جودفرومایگان مخور زنهارکه می کنند ترا خرج تا عطا بخشند
۴
هزار پیرهن گل به خار بخشندچه می شود دل صدپاره ای به ما بخشیدند
صفحهٔ ۱ از ۳