خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چگونه باده عرفان جماعتی نوشندکه باده در رگ تاک است ومست ومدهوشند
۲
حدیث بیش وکم ومهرذره بدمستی استز یک پیاله دو عالم شراب می نوشند
۳
ز ما سلام به دارالسلام دار رسانکه در زمانه ما خلق پنبه در گوشند
۴
حدیث اهل زمین قابل شنیدن نیستبه ذوق حرف که این نه صدف همه گوشند
صفحهٔ ۱ از ۳