خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه نعمتی است به من قرب آن دهن بخشندمرا چوخط به لب او ره سخن بخشند
۲
سبک چو گرد ز دامان همت افشانمتمام روی زمین را اگر به من بخشند
۳
شکستگان جهانند مومیایی همخوشا دلی که به آن زلف پرشکن بخشند
۴
درین ریاض ثمر رزق باد دستانی استکه چون شکوفه به هر خار پیرهن بخشند
صفحهٔ ۱ از ۳