خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلی که آتش روی تواش کباب کندز اشک شادی خودمستی شراب کند
۲
فغان که باده مردافکنی نمی یابمکه چشم شوخ تو بیرحم را به خواب کند
۳
تو چون در آیینه بینی عجب تماشایی استکه آفتاب تماشای آفتاب کند
۴
سزای مرهم کافور سرد مهران استجراحتی که شکایت ز مشک ناب کند
صفحهٔ ۱ از ۳