خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو در پیاله رنجش می عتاب کندپیاله روترش از تلخی شراب کند
۲
نسیم بی ادب امروز تند می آیدمباد رخنه در آن غنچه نقاب کند
۳
رخش ز باده فروزان شدآفتاب کجاستکه بهر خرمن خود برق انتخاب کند
۴
ز سوزعشق رگ وریشه ام چنان گرم استکه برق راخس وخاشاک من کباب کند
صفحهٔ ۱ از ۲