خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز درد چهره محال است مرد زرد کندچه لایق است که اظهار درد مردکند
۲
ز درد نیست اگر زیر تیغ آه کشمکه هر کجا که فشانند آب گرد کند
۳
علاج خصم زبردست نیست جزتسلیمبه آسمان چه ضرورست کس نبرد کند
۴
شود ز رفتن روشندلان جهان غمگینکه زرد روی زمین آفتاب زرد کند
صفحهٔ ۱ از ۴