خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نسیم صبح به آن طره دوتا چه کندبه صدهزار گره یک گرهگشا چه کند
۲
ز تیغ برق دل ابر چاک چاک شده استبه حسن شوخ سپرداری حیا چه کند
۳
طلا ز صحبت اکسیر بی نیاز یودسعادت ازلی سایه هما چه کند
۴
نمی توان به دو بیگانه بود زیر فلکدل رمیده به یک شهر آشنا چه کند
صفحهٔ ۱ از ۳