خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لبش به خنده دل غنچه را دونیم کننگاه را گل رخسار او شمیم کند
۲
من ومضایقه دل به آنچنان چشمیبخیل را نگه گرم او کریم کند
۳
ز مکر طره شبگرد یار می آیدکه در دو هفته در گوش را یتیم کند
۴
نهال طور به آغوش در نمی آیدکسی چرا دل خود را عبث دونیم کند
صفحهٔ ۱ از ۳