خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۹۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای بس فراز و شیب که کردم طلب گریگه لوح دل بخواندم و گه نقش کافری
۲
گه در زمین خدمت چون خاک ره شدمبر چرخ روح گاه دویدم باختری
۳
گم گشته از خود و دل و دلبر هزار بارگه سر دل بجسته و گه سر دلبری
۴
بر کوه طور طالب ارنی کلیم واروز خلق دررمیده به عالم چو سامری
صفحهٔ ۱ از ۸