خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به گریه نقطه خال تو از نظر نرودکه داغ لاله به خونابه جگر نرود
۲
ز چاه خوبی یوسف نمی شودخس پوشبه بند حسن گلوسوز از شکر نرود
۳
چه سود دولت دنیا خسیس طبعان راکه حرص از آتش سوزان به تاج زر نرود
۴
ز دل به باده روشن نمی رود غم عشقبه آفتاب کلف از رخ قمر نرود
صفحهٔ ۱ از ۳