خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر کسی متوسل به چاره ساز شودهم از طبیب و هم از چاره بی نیاز شود
۲
هلال سعی کند در کمال خود غافلکه چون تمام شود بوته گداز شود
۳
دهن به ابر گهربار باز کن که صدفبه لب گشودنی از بحر بی نیاز شود
۴
شمار آه به مقدار عقده های دل استبه قدر دانه زبان خوشه را دراز شود
صفحهٔ ۱ از ۲