خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سخن بجا چو بود رتبه اش زیاده شودکز اعتبار فتد چون نگین پیاده شود
۲
ز گریه بستگی کار دل زیاده شودکه تر چو شد گره سخت بدگشاده شود
۳
کنند پردهنش را ز گوهر شهواردهان هر که بجا چون صدف گشاده شود
۴
رسد ز باد مخالف سفینه اش به کنارچو موج هر که درین بحر بی اراده شود
صفحهٔ ۱ از ۴