خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز وصل شوق دل داغدار کم نشودگرسنه چشمی دام از شکار کم نشود
۲
ز داغ لاله سیاهی نمی برد شبنمملال من ز می خوشگوار کم نشود
۳
به آه وناله نفس سوختم ندانستمکه تلخکامی بحر از بخار کم نشود
۴
هزار قاصد اگر ناامید برگرددتردد دل امیدوار کم نشود
صفحهٔ ۱ از ۲