خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش آن زمان که در آیی ز در شراب آلودز خواب نازگران همچو چشم خواب آلود
۲
چوشیشه خشک بود آب خضر در کامشکسی که بوسه گرفت از لب شراب آلود
۳
فغان که شرم محبت امان نداد مراکه دیده آب دهم زان رخ حجاب آلود
۴
ز بخت خفته مکن شکوه در طریقت عشقکه بخت خفته در اینجاست چشم خواب آلود
صفحهٔ ۱ از ۳