خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر به پیرهن گل وگلاب باز آیدامید هست به جوی من آب باز آید
۲
شکسته پر وبالم درست خواهد شدبه آشیانه چو مرغ کباب باز آید
۳
رم از طبیعت آهوی چشم اگر برودامید هست که عمر از شتاب بازآید
۴
حضور رفته ز دوران مجوی هیهات استکه شبنم از سفر آفتاب باز آید
صفحهٔ ۱ از ۲