خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر کلام نه از آسمان فرود آیدچرا به هر سخنی خامه در سجود آید
۲
ز اهل دل تو همین نقش دیده ای از دورکه روز روشن از آتش به چشم دود آید
۳
ظهور عشق ز ما خاکیان غریب مدانکز ابرهای سیه برق در وجود آید
۴
فلک ز عهده این عقده های سردرگمبرون چگونه به یک ناخن کبود آید
صفحهٔ ۱ از ۳