خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به زلف او دلم از برق گوشواره رسیدبه داد من شب تاریک این ستاره رسید
۲
نمی رسد به زمین پای دل ز خوشحالیمگر به سوخته ای خواهد این شراره رسید
۳
به اختیار ندادم به طاق ابرو دلمرا ز عالم بالا همین اشاره رسید
۴
برآمدم ز خطر تا به خود فرو رفتمچو کشتیی که به دریای بیکناره رسید
صفحهٔ ۱ از ۳