خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خط تو تیغ به رخسار آفتاب کشیدهزار حلقه به گوشش ز پیچ وتاب کشید
۲
ز خط چگونه کنم ترک آن لب میگونکه می توان عرق از درد این شراب کشید
۳
ز خط حضور دل داغ دیده می داندبه سایه رخت خود آن کس کز آفتاب کشید
۴
به پیچ وتاب ازان زلف او سرآمد شدکه پیش موی میان مشق پیچ وتاب کشید
صفحهٔ ۱ از ۳