خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خط عذارتو خورشید رابه دام کشیدز هاله حلقه به گوش مه تمام کشید
۲
مشو به سرکشی از خصم زیردست ایمنکه نرم نرم خط از حسن انتقام کشید
۳
امید هست ترا بی سخن رحیم کندهمان که سرمه خاموشیم به کام کشید
۴
مکن ستم به ضعیفان که رشته بی جانز مغز گوهر جان سخت انتقام کشید
صفحهٔ ۱ از ۳