خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر چو رشته تن خود به پیچ وتاب دهیدز چشمه سار گهر زود دیده آب دهید
۲
مرا پیاله دیگر نمی دهد مستیبه من ز ناف غزالان شراب ناب دهید
۳
عجب که روی عرق ریز یار بگذاردکه همچو سبزه خوابیده تن به خواب دهید
۴
کمند گوهر مقصود رشته اشک استچو برگ گل دل صد پاره را به آب دهید
صفحهٔ ۱ از ۲