خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مکتوب من به خدمت جانان که می‌بردبرگ خزان رسیده به بستان که می‌برد
۲
دیوانه‌ای به تازگی از بند جسته استاین مژده را به حلقه طفلان که می‌برد
۳
اشک من و توقع گلگونهٔ اثرطفل یتیم را به گلستان که می‌برد
۴
جز من که باغ خویشتن از خانه کرده‌امدر نوبهار سر به گریبان که می‌برد
صفحهٔ ۱ از ۳