خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پروانه‌ای که گرد تو یک بار می‌پرداز شاخسار شعله شرروار می‌پرد
۲
ژولیده موی باش که سر می‌دهد به بادهر کس به بال طره دستار می‌پرد
۳
امروز نوبت جگر تشنه زخم کیستکز شوق بوسه‌اش لب سوفار می‌پرد
۴
تا در بغل کشد کمر نازک تو رااز شوق چشم، حلقه زنار می‌پرد
صفحهٔ ۱ از ۳