خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
راهی که مرغ عقل به یک سال می‌پرددر یک نفس جنون سبکبال می‌پرد
۲
چشم گرسنه را نکند سیر جمع مالدر خرمن است و دیده غربال می‌پرد
۳
حرصش فزون ز خاک شود همچو چشم دامچشم ندیده‌ای که پی مال می‌پرد
۴
دولت ز آستان فنا جو که این همااز سرگذشتگان را دنبال می‌پرد
صفحهٔ ۱ از ۳