خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیش نسیم صبح گل آغوش باز کرداز پاکدامنان نتوان احتراز کرد
۲
از وصل ساختم به نظر بازی خیالبوی گلم ز صحبت گل بی نیاز کرد
۳
از یک نگاه برد دل ودین وهوش مناین کعبتین چشم مرا پاکباز کرد
۴
گردید از شکنجه بیچارگی خلاصاز چاره هر که رو به در چاره ساز کرد
صفحهٔ ۱ از ۳