خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن راکه چشم مست تو بی اختیارکردآسوده اش ز پرسش روز شمار کرد
۲
رحمی نکرد بر جگر آتشین مامشاطه ای که لعل ترا آبدار کرد
۳
یارب چها کند به دل بیقرار ماحسنی که آب آینه را بیقرار کرد
۴
نگذاشت چشم باز کند دل غبار خطاین گرد شوخ چشم چه با این سوار کرد
صفحهٔ ۱ از ۳