خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
داغی که کوه را جگر گرم لاله کردگردون سنگدل به دل ما حواله کرد
۲
هرکس که راه برد به کم عمری بهارچون لاله صاف ودرد جهان یک پیاله کرد
۳
لیلی به این گنه که به مجنون گرفت انسخاک سیه به کاسه چشم غزاله کرد
۴
رخسار همچو ماه تو گلگل شد از شرابهر حلقه ای ز زلف ترا همچو هاله کرد
صفحهٔ ۱ از ۲