خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خرم کسی که قصر اقامت بنا نکردرفت از میان چو گل کمر خویش وا نکرد
۲
چندان که تاختیم به دنبال عمر رااین آهوی رمیده نظر برقفا نکرد
۳
جز من که راه عشق به تسلیم می رومبا دست بسته هیچ شناور شنا نکرد
۴
رنگ گهر شکسته شود از بهای کمما را فلک عبث به دو عالم بها نکرد
صفحهٔ ۱ از ۲