خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش وقت قطره ای که زدریا سفر نکردآواره خویش را به هوای گهر نکرد
۲
موجی ازین محیط سیه کاسه برنخاستکز جلوه فریب مرا تشنه ترنکرد
۳
مانند نخل موم نهال امید مادر مغز خاک ریشه به ذوق ثمر نکرد
۴
شد همچو تخم سوخته در خاک ناپدیددلمرده ای که تربیت بال وپر نکرد
صفحهٔ ۱ از ۳