خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روزی که خط سر از لب دلبر برآورداز موج بال چشمه کوثر برآورد
۲
با عشق حسن در ته یک پیرهن بودآتش ز بال خویش سمندر برآورد
۳
از سینه های گرم مجو آرزوی خاماز خاک تخم سوخته کی سر برآورد
۴
نگذاشت خط در آن لب شیرین حلاوتیمور حریص گرد ز شکر برآورد
صفحهٔ ۱ از ۴