خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کی غم مرا ز دل می احمر برآوردصیقل چگونه ز آینه جوهر برآورد
۲
آن را که هست در رگ جان پیچ وتاب عشقچون رشته عاقبت ز گهر سربرآورد
۳
از خوی آتشین تو هرجا سمندری استانگشت زینهار ز هر پر برآورد
۴
ز افتادگی غبار به دل ره مده که مورعمرش تمام گردد اگر پر برآورد
صفحهٔ ۱ از ۲