خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پوشیده یار اگر نه می ناب می‌خورداین رنگ لاله‌گون ز کجا آب می‌خورد
۲
چون تشنه‌ای که آب خورد در میان خوابخونم چو آب چشم تو در خواب می‌خورد
۳
موی میانش از نگه گرم عاشقاناز زلف مشکبار فزون تاب می‌خورد
۴
پهلوی هرکه کرد قناعت به خاک نرمنیش از سمور و قاقُم و سنجاب می‌خورد
صفحهٔ ۱ از ۳