خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۸۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گردنکشی به سرو سرافراز می رسدآزاده را به عالمیان ناز می رسد
۲
هر چند بی صداست چو آیینه آب عمراز رفتنش به گوش من آواز می رسد
۳
همت بلند دار کز این خاکدان پستشبنم به آسمان به یک انداز می رسد
۴
جویای نامه های سیاه است ابر فیضآیینه گرفته به پردازمی رسد
صفحهٔ ۱ از ۳