خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۰۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن دل که گم شده‌ست هم از جان خویش جویآرام جان خویش ز جانان خویش جوی
۲
اندر شکر نیابی ذوق نبات غیبآن ذوق را هم از لب و دندان خویش جوی
۳
دو چشم را تو ناظر هر بی‌نظر مکندر ناظری گریز و ازو آن خویش جوی
۴
نقلست از رسول که مردم معادنندپس نقد خویش را برو از کان خویش جوی
صفحهٔ ۱ از ۲