خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ساقی به یک پیاله که وقت سحر رساندما را ازین جهان به جهان دگر رساند
۲
صد حلقه برامید من افزود پیچ وتابهر رشته ای که ریشه به آب گهر رساند
۳
یاقوت آتشین ترا دید آب شدلعلی که آفتاب به خون جگر رساند
۴
ما را رساند بی پرو بالی به کوی دوستپروانه را به شمع اگر بال وپر رساند
صفحهٔ ۱ از ۳