خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از جلوه تو برگ ز پیوند بگسلدنشو ونما ز نخل برومند بگسلد
۲
طفل از نظاره تو ز مادر شود جدامادر ز دیدن تو ز فرزند بگسلد
۳
دامن کشان ز هر در باغی که بگذریاز ریشه سرو رشته پیوندبگسلد
۴
چون نی نوازشی به لب خویش کن مرازان پیشتر که بند من از بندبگسلد
صفحهٔ ۱ از ۳