خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جمعی که بار درد تو بر دل نهاده‌اندچون راه سر به دامن منزل نهاده‌اند
۲
در دامن مراد دو عالم نمی‌زننددستی که عاشقان تو بر دل نهاده‌اند
۳
پاکند از آن ز عیب نکویان که پیش روچندین هزار آینه دل نهاده‌اند
۴
این خواب راحتی که به درویش داده‌اندبا تاج و تخت شاه مقابل نهاده‌اند
صفحهٔ ۱ از ۴