خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اندبالین و بستر از گل بی خار کرده اند
۲
از سایه اش سپهر زمین گیر می شودکوه غمی که بر دل من بار کرده اند
۳
جمعی که چون حباب هوای جوی گشته اندخود را به هیچ وپوچ گرفتار کرده اند
۴
دامن فشان چو موج ز کوثر گذر کندآن دیده را که تشنه دیدار کرده اند
صفحهٔ ۱ از ۳