خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هشیار را خرام تو سر مست می کنداین سیل اگر به کوه رسد پست می کند
۲
تا وا کند نسیم سحرگاه غنچه ایصد عقده باز تاک زبردست می کند
۳
قد ترا به سرو چه نسبت که آب راحیرانی خرام تو پا بست می کند
۴
از خط فزود مستی آن چشم پرخماربادام را بنفشه سیه مست می کند
صفحهٔ ۱ از ۲