خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۸۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر باد می دهد سر بی مغز چون حبابهر کس برای کسب هوا سیر می کند
۲
چون برگ کاه هرکه سبکروح می شودصائب به بال کاهربا سیر می کند
۳
از آه هر طرف دل ما سیر می کندچون تخت جم به روی هوا سیر می کند
۴
موج سراب پای به دامن شکسته ای استدر وادیی که وحشت ما سیر می کند
صفحهٔ ۱ از ۵