خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تقدیر قطع رشته تدبیر می کندتدبیر ساده لوح چه تقدیر می کند
۲
ای چرخ فکر گرسنه چشمان خاک کناین یک دو قرص چشم که را سیر می کند
۳
عشق از گرفت وگیر قیامت مسلم استزنجیر عدل را که با زنجیر می کند
۴
چون از وداع او نرود دست ودل ز کارزور کمان مشایعت تیر می کند
صفحهٔ ۱ از ۲