خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هردم نه بی‌سبب دل ما رقص می‌کندکز شوق کعبه قبله‌نما رقص می‌کند
۲
بی آفتاب ذره نخیزد ز جای خویشاز خود نه جسم خاکی ما رقص می‌کند
۳
وجد و سماع صوفی صافی ز خویش نیستاین استخوان به بال هما رقص می‌کند
۴
مشت گلی چه نقش تواند بر آب زداز زور می پیاله ما رقص می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۴