خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با مردم آنچه شعله ادراک می کندکی برق خانه سوز به خاشاک می کند
۲
ای عشق غافلی که جدا از حضور توآسودگی چه با من غمناک می کند
۳
کی می رسد به اهل جنون عمر اهل عقلمجنون هزار سلسله درخاک می کند
۴
هر کس گره کند به دل ازدوست شکوه راتخم عداوتی است که در خاک می کند
صفحهٔ ۱ از ۳