خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تیغ زبان به عاشق حیران چه می‌کندبا پای خفته خار مغیلان چه می‌کند
۲
یک بار سر برآر زجیب قبای نازدست مرا ببین به گریبان چه می‌کند
۳
مرهم به داغ‌های جگرسوز مامنهاین دانه‌های سوخته باران چه می‌کند
۴
بیهوده دست بر دل ما می‌نهد طبیببا شور بحر پنجه مرجان چه می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۴